Birçok insan etkilendikleri insanların görüşlerini kendininmiş gibi benimsemekten kendi fikirlerini edinemediğini anlayamaz.

"Açlık, savaş, geri kalmışlık ve inanılmaz felaketlerle ilgili haberleri kitleler, masal dinler gibi dinliyor. İşte böylesi bir yaşam önümüzden gelip gidiyor. Sen kendi duvarlarının gerisine çekiliyorsun. O,kendi duvarlarının gerisine çekiliyor. Bir başka kentte. Bir başka ülkede. Herkes bir başka kentte. Herkes bir başka dili konuşuyor. Ya da anlamaya çalışıyor. Aynı dili konuşan iki kişi yok. Her sözü, insanın kendisi için söylediğine inanıyorsun. Her söylenen söz, bir biçimde insanın kendi kendini onaylaması. Karşısındakine bir şey anlatmak istese de, gene kendi gerçeğini, bilmişliğini ya da doğru algılayışını kanıtlamak için söylenen sözler. Bir bedenin üzerinde dolaşan her el, kendi bedenini okşamak istercesine dolaşıyor öteki beden üzerinde."

Tezer Özlü - Yaşamın Ucuna Yolculuk

Bir perspektifle, başkalarına, onları yanına yakıştırmaya dair atfettiğin mükemmelcilik, kendini önemsiz hissettiğine delalettir. 

Kişinin inadı karşısındakinin ona olan inancını bir kere zedelerse, itidali karşıya iktidar taslayış olarak yansır.

Keskin virajı sert dönüşle alamazsın. Hız kesmeli ve yavaşlamalısın. O viraja yaklaştığında hızını düşürmen önemli değil. Balans ve sürati çok önceden ayarlamalısın! Bazen hızını düşüren kaybetmendir. İnsan kaybettiği zaman, gard almaları, rekabet hırsı, o çarpışmadaki yılmazlığını bir kenara bırakıyor; çamur atmadan, kin tutmadan, bulaşmadan her şey gözünde sıradanlaşıyor ve anlaşılır oluyor. Kaybetmekte havfın recaya dönüştüğü bir aydınlanmanın tılsımı var sanki…Bazen tereddüt aceleciliği, netlik kararsızlığı önler. Net olan tereddütlerimiz var, tereddütsüz netliklerimiz. 

Dökülmek bir safkan gibi bazen, atladığınız anda denizin don tutması gibi, daldığın suyun buz kesmesiyle çıkamamak hatta, kafasını kazıtan kızın alıp saçlarını sarılması gibi, erkeğin ağlayışına eşlik etmek gibi.

Bir tüyün buzdağına çarpıp yavaşça düşüşünü izliyorum ve ardından buzdağının yıkılışını.

"Hiçbir şey yapmak istemediği için hiçbir şey yapmadan doyuma ulaşmış insanlar vardır."

Arthur Rimbaud

Abartı saygınızın budala hayranlığa dönüşmesi beni iğrendiriyor.

Zaman, olacaklarını bildikleri şeyleri durduramayacak olmasının iç sıkıntısını entrikalı huzura dönüştürmüştü. Zamanla arası iyiydi. Kaynatırlar, kıkırdamaları bitmezdi. Ancak zamansız gelen güzelliklerden yorulmuştu. Göz torbalarında hep dolaşan şehrin kalabalığı, dudaklarında çatlamamış fay hatlarının onaylanmamış otopsi raporları, dağların sırılsıklam düzlüklerinde sıtmalanan sağır kurtları.. Gözlerinde İmparatorluk yemininin Avrupai riayetsizliği, fırtınayı valse kaldırmış kasırganın centilmenliğiyle çekişiyordu. Her şeyi değerlendirmenin yolunu bulmakta bir derbederlik ve pürüzlenmişlik vardı. Bu harmonik kafa karışıklığını, aydınlanmanın yorulmuş, usanç yanına alışlarıyla gönenç sayıyordu. Tek güzel yanı ve onun dışında kendiyle uyumsuzluk içindeys o güzel yanı onun en zayıf, ihtiyaç ve ihtiyat açı yanına denk gelmişse beklentilerini sıfır seviyesine indirgiyor. Benimsemesi adım atmak kadar kolaylaştı. Adımlarının nereye gittiğini bilmemesi ise bizzat benimsediği oldu. Bu verdiği değerden mi yoksa kendindeki yoksunlukla örtüştürdüğü çekici zaaf eşliğinin zevkinden mi kaynaklanıyor? Şimdi kendi kendine şöyle söyleniyor; “Sabit kalmak hareketin başlangıcıdır.“ 

Dokunulmaz bir gereksizliğin harakirisini henüz yeni öldürüldüğüm kürkçü dükkanından izliyorum! Günde bir kaç defa ölürüm ben. Kızıl bir odada downtempo ayak ritimleriyle. Bu bendeki gökten demir yağsa şemsiye açacak kayıtsızlığı hangi içime geçerek imtinalı bir çıt kırıldımla dirilttim? Takıntılarım, karbonmonoksit dolu odadaki bir çocuğun eline çakmak veriyor. Karanlığıma iniyor. Orada zaman, mekan ve kelimeler, kibritin, küle dönmüş bir kağıdı tutuşturması kadar lüzumsuz. Kemalatı iptilada bulursam kendimi aramadan, yıllarca beklenen telefon geldiğinde santralin kesilmesi gibi kesileceğim bekleyişe. 

"Herkes görünene aldanmaya hazırdı. Çünkü görünene aldanmak, hayatı dayanılır kılmanın ilk şartıydı."

Hakan Günday - Az

Bizi, içimizdeki hırsın, geçmişe takılmamızla çakışması kederlendirir.

Olay mahallinden koşarak kaçıp olay mahallini en çok konuşan da bizdik.

Bazen sırlarını bilmek bir insanın, yakınlaşmak, en derin anı ve deneyimlerini görmek onu daha iyi tanıtmaz, sadece daha iyi unutturur.